Historycznie o PZC

Pierwsza transformacja nastąpiła w roku 1950, kiedy formalnie istniejące PZC przekształciły się w Parafialne Zespoły Charytatywne. Ta forma zaangażowania nie pozwalała tworzyć żadnych stałych form pomocy w postaci konkretnych projektów. Działalność prowadzona była w ramach duszpasterstwa dobroczynnego, a w okresie stanu wojennego w większości przerodziła się w dystrybucję otrzymywanych masowo darów z zagranicy. 

Okres lat 80. przyniósł ogromną pomoc, ale jednocześnie zagubił ducha inwencji w działaniu, zagasił inicjatywę. Pojawiła się i taka opinia przedstawicielki parafialnego zespołu charytatywnego, wygłoszona podczas rekolekcji charytatywnych w styczniu 1994 roku: „Dzisiaj nie ma już co robić, bo nie ma co rozdawać”. Reaktywowanie struktury PZC jest procesem realizowanym przez Caritas Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej, ale wymaga wiele czasu i wysiłku. Parafie, w których istnieją i działają PZC aby nieść pomoc, muszą najpierw zdobyć potrzebne środki. Budzenie tej sfery życia diecezjalnej Caritas stanowi główny cel jej pracy na kolejne lata.
 

W roku 1998 Biskup Diecezjalny Adam Dyczkowski nadał pierwszy wzór statutu dla Parafialnych Zespołów Caritas.

Od 26 maja 2011 roku w Krajowy Rejestr Sądowym został wpisany nowy Statut Caritas Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej, zawierający  fundamentalną zmianę dotyczącą podstaw prawnych obopólnego współistnienia. Dotychczas PZC były jednostkami organizacyjnymi Caritas diecezjalnej, natomiast aktualnie  wchodzą w strukturę parafii. Zmiana ta jest konsekwencją  dostosowania Statutu Caritas do przepisów Prawa Kanonicznego, na mocy którego właśnie proboszcz jest zobowiązany do otaczania szczególną troską swoich parafian, szczególnie chorych, cierpiących i biednych, oraz ustawy o pożytku publicznym i wolontariacie. Nowe rozwiązania przyczyniły się do większej samodzielności Parafialnych Zespołów Caritas oraz do rozwoju oddolnych inicjatyw. 

na górę